ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ
แขกของกูในหมู่บ้านเสรีไทย
แขกของกูในหมู่บ้านเสรีไทย

แขกของกูในหมู่บ้านเสรีไทย

โดย  ดิยานซิงห์

            ผมเข้ามาเมืองแพร่ โดยเดินมาจากประเทศอินเดีย  พอมาถึงย่างกุ้งก็นั่งรถไฟมาถึงลำปาง แล้วก็เดินมาจากลำปางมาแพร่ โดยเดินลัดเข้าป่า เดินมาด้วยกัน 7- 8 คน เดี๋ยวนี้ก็ล้มหายตายจากกันไปหมดแล้ว

            สมัยก่อนมันสนุกไปโน้นมานี่ไม่เคยหยุด  ในช่วงสงครามผมได้เคยไปอยู่บ้านพ่อเฒ่าขุน ม่วงไข่ขจร ประมาณ 6 7 วัน  ไปอยู่ดี กินดี  มีทั้งเนย  ช็อคโกแลต  ผลไม้  ไปบ้านพ่อเฒ่าขุนโดยปั่นรถถีบไป  ซึ่งตอนนั้นอายุ 20 กว่าๆ  ตอนนั้นไม่มีพวกทหารอเมริกัน มีแต่พวกบ้านหนองม่วงไข่  ญี่ปุ่นก็ไม่มี  จีนก็ไม่มี  มีผมเป็นแขกอยู่คนเดียว  คนบ้านหนอง (หนองม่วงไข่) ไม่ให้ผมเข้าไป  พ่อเฒ่าขุนบอกว่า เฮ้ยไม่เป็นไร นี่แขกของกู  แกก็พูดได้สิ เพราะแกใหญ่ที่สุดในหมู่บ้าน แกเป็นกำนันและเป็นพ่อของพ่อเลี้ยงอ้วนด้วย  เมื่อก่อนมันสนุกดี  ได้กินดีอยู่ดี  เขาเลี้ยงดูผมอย่างดี  เรื่องราวส่วนใหญ่ผมก็จำไม่ค่อยได้ ผมไม่ได้เป็นเสรีไทย ผมยังเด็กมากแค่ไปมาหาสู่เฉยๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่สนุกเฉยๆ ผมไปก็ไปหาแต่ของกิน อะไรที่เขากินไมได้ ผมก็ขนมา  ผมชอบผลไม้ลูกใหญ่ๆ เล็กๆไม่เอา  ส่วนใหญ่จะได้แต่เนย ผลไม้ ยารักษาโรค  สมัยก่อนยาหายากและจำเป็นมาก  สมัยก่อนมันสนุก  ผมยังเด็กเขาไม่ทำอะไรผมหรอก  ผมก็นั่งดูรถถังผ่านไปผ่านมา  เป็นรถถังของญี่ปุ่น เท่าที่ผมเห็นมี 2 คัน  แต่เขาว่าน่าจะเยอะกว่านั้น  พวกเราเป็นพ่อค้าเลยเข้าหาคนง่าย  ผมจะไปรู้อะไรเห็นแต่ความเคลื่อนไหวอย่างเดียว  เขาไปไหนผมก็ไปด้วยเอาสนุกอย่างเดียว  ผมเห็นพวกญี่ปุ่นมากินเลี้ยงกันที่โรงแรมแก้วหลี (พาณิชย์จังหวัดในปัจจุบัน)  ผมได้แต่มองอยู่ห่างๆ ผมก็กลัว แต่ผมรู้ว่ามันมาเป็นลำรถ  พอผมเห็นก็รีบปิดประตู  เรื่องราวเหตุการณ์ผมไม่เข้าไปยุ่งแค่เห็นเหตุการณ์ และ ขายของอย่างเดียว  แต่มีอยู่เหตุการณ์หนึ่งผมจำไม่เคยลืม(หัวเราะ) ผมโดนพวกบ้านหนองฯให้กินเนื้อหมา  สมัยก่อนมันสนุกไปโน่นมานี่ไม่เคยหยุด